نمی دانم درست می پندارم که شهر ترانه کم کم دارد از عشاق خالی می شود یا نه؟ بگذریم. روز یکشنبه پیامکی رسید که بیژن ترقی هم از بزم طرب پر کشید و رفت و خیال من هم رفت به  ده سال پیش؛ کنسرت سال 78 استاد شجریان به سرپرستی فرهاد فخرالدینی با آهنگ هایی ساخته علی تجویدی و ترانه های بیژن ترقی که پوستر آن را روی درب اتاق401 خوابگاه الغدیر چسبانده بودم و نوید که هر روز از جلوی اتاق ما می گذشت و به استاد عرض ارادت می کرد (آخرین بار در کنسرت همنوا با بم استاد دیدمش، توی آن همه شلوغی و نتیجه گرفتم که دنیا چقدر کوچک است). در آن کنسرت بیژن ترقی به پشت میکروفن رفت و ترانه زیر را خواند که حدیث نفس خودش بود. با آرزوی شادی برای روح مرحوم ترقی که به راستی تذرو خوش سرودی بود که پس از 60سال ترانه سرایی پر کشید و رفت.

 
من تذروی خوش سرودم از دیار نغمه خوانی
رشته بند  گردن  من  این   سرود   آسمانی
بال   من   بگشا   و   از    بندم     رها    کن
پایم   از   این   رشته های   بسته   وا   کن
تا          فضای         آسمان        بی کرانه
پر   کنم      با        نغمه های        جاودانه
تا     فراز     کوه   و    صحرا،    دشت و دریا
پر کشم، پر کشم، تا  بی کران ها، پر کشم
تا     گریزم   از     نیاز   آب  و  دانه   آشیانه
پر کشم، پر کشم تا  بی نشان ها، پر کشم
پر کشم تا  بگذرم  از   رنج  و   از  درد  زمانه
بال و   پر  شویم سحز  در چشمه پاک ترانه