استاد دارد می خواند: «بهار دلکش رسید و دل به جا نباشد ...» من این نوا را می شنوم و نمی شنوم، اسب خیال سرکش شده و لگام گسسته. بیش از ده بهار است که با خواندن بهاریه های مجله فیلم به  استقبال بهار رفته ام و سرآمد هر بهاریه ای نگاشته پرویز دوایی است که همچنان از فراسوی مرزها کوچه های تهران قدیم را گز می کند. بهاریه ملاقلی پور به یاد می آید، چه اشکی می گرفت وقتی دیزالو می شد به نماهای واپسین فیلمش، میم مثل مادر. نگاشته های سروش صحت که از کارهای دیگرش خیلی دلنشین تر است. جواد طوسی از روزگار اوج سینما مولن روژ داستانی دیگر از آستین برون آورده ولی هنگامی که به یادم می آورد این سینما تخته شده با حسرت بهاریه اش را به آخر می رسانم و بسیاری دیگر.کمی که فکر می کنم می بینم رسم است، بهاریه را رنگ غم باشد که نوستالژی روزگاران شیرین سپری شده نهیبمان می زند، سالی دیگر گذشت و گامی دیگربه روز واقعه خود نزدیک شدیم ولی امسال هنوز بهاریه ای نخواندم. استاد همچنان دارد می خواند: «صبح دم بلبل بر درخت گل به خنده می گفت ...» دوباره یادها کار خود را می کنند و مرا پرتاب می کنند به روزهای پایانی چهار سال خوابگاه که با ممد آواز می خواندیم:
«هنگام سپیده دم خروس سحری، دانی که چرا همی کند نوحه گری، یعنی که نمودند بر آیینه صبح، کز عمر شبی گذشت و تو بی  خبری» و چه غریب است که نغمه های این بهاریه یاد یاران رفته را در دل زنده می کند. هرچند می دانیم ساعت ۱۵ و ۱۳دقیقه و ۳۹ثانیه فردا تفاوت چندانی با ساعت ۱۵ و ۱۳دقیقه و 40ثانیه ندارد و زندگی جریان بی وقفه و پر شتابش را دارد اما آنچه این دو لحظه پر هیاهو را از هم متفاوت می سازد خاطرات ما انسان هاست، گاهی به خود می گویم که آدمی به یادهایش زنده است. مابقی اش بماند برای بعد، مهم این بیت است: 
« بهارا زنده مانی، زندگی بخش   **** به فروردین ما فرخندگی بخش »

پینوشت: تصنیف بهار دلکش را از آلبوم عشق داند و آواز هنگام سپیده دم را از آلبوم رباعیات خیام، استاد محمدرضا شجریان بشنوید.