روز جمعه، پس از آنکه یادداشت زیر را نوشتم گذرم به یکی از محله‌های قدیمی شهر افتاد، در نهایت تعجب و تأسف دیدم که صدای دل‌خراش اره برقی می‌آید و تنه تنومند چند درخت سطح زمین را لمس کرده‌اند، چه می‌شود گفت؟ درست چند دقیقه بعد در میدان سرچشمه بنر تبلیغاتی گرامیداشت هفته درختکاری را دیدم و به خود گفتم چه زود «بساط عیشمان طیش شد» و هنوز کلام کهنه‌ای را با خود تکرار می‌کنم که «وای جنگل را بیابان می‌کنند». افسوس که مجالی نیست بیشتر نوشتن را. بخشی از جمله زیر را در ابتدای یکی از کتاب‌های گاج که امین برای کنکورش گرفته دیدم و چون می‌توانم و می‌توانیم در مصرف کاغذ صرفه‌جویی کنیم آن را آورده‌ام.
برای چاپ یک کتاب 200برگی در ابعاد A4 و در تیراژ 2000نسخه حدود یک تن کاغذ مورد نیاز است، برای چاپ چنین کتابی 17درخت تنومند که شاید هر کدام باید دست کم عمری 30ساله داشته باشند مورد نیاز خواهد بود، یعنی پانصد سال انتظار.

این هم یک پیوند فراموش شده از یادداشت پیش:
چگونگی تعیین عمر درختان به روش کربن سنجی