از کودکی روز درختکاری را بسیار دوست داشتم و هر سال تلاش داشتم تا نهالی را به خاک بسپارم، می‌گویند ایجاد هر سانتی‌متر مکعب از خاک 400سال زمان می‌برد و درخت در همپیوندای دو سویه با خاک هم از این گوهر گران‌بها نگاهبانی می‌کند و هم از آن تغذیه. روزی که درخت‌های باغچه جلوی خانه را می‌بریدند انگار که تمام یادگاران خوش مرا به تاراج می‌برند، ردیف صنوربرهایی که دیواری برای باغچه بودند چه معصومانه به نوبت روی زمین می‌افتادند، خودم را می‌دیدیم؛ کودکی که سطل آبی به اندازه خودش در دست دارد و درون گودال‌هایی که پدرش هنگام کاشت درختان کنده بود، آب می‌برد و چه اندازه آسوده شد آن سالی که پدرش آب جوی را با کانالی از خاک به پای درختان ‌آورد. یک نهال توت با امین کاشتیم که هرگاه از دست من به خشم می‌آمد، یکسره برگ‌هایش را از ساقه جدا می‌کرد زیرا که درخت منسوب به من بود، چه نهالی بود که زنده ماند و شد درختی تنومند و پربار و هرگاه با امین که میوه‌هایش را می‌چیدیم یاد آن روزها می‌کردیم. بگذرم که این درد را درمانی نیست و مرا مجالی برای کاشت درخت. یادم به خیر!