فردا شب که بگذرد یک سال دیگر را باید به انتظار بنشینیم که شب قدری دیگر را - تازه اگر عمرمان به دنیا باقی باشد- درک نماییم. از ارزشِ شبِ قدر نمی خواهم سخن بگویم که نه در توان من است و  نه در صلاحیت من، نکته ای را بگویم و روده درازی نکنم.
دستیابی به نهایت کمال انسان در ادیان آسمانی گوناگون به شیوه هایی متفاوت بیان شده، امّا وجه مشترک کتابهای آسمانی این ادیان را می شود در آراستگی به صفات خداوند یافت. به دیگر سخن می توان آن را «خدایگونه» شدن انسان نامید. در قرآن مجید نیز به این مورد اشاره شده، از جمله در آیه نهم سوره مبارکه سجده:

«ثُمَّ سَوَّاهُ وَنَفَخَ فِيهِ مِن رُّوحِهِ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ قَلِيلًا مَّا تَشْكُرُونَ»
«سپس او را استوار كرد و در او از روح خويش دميد و براى شما گوش [ها] و چشمان و دلها آفريد، چه اندك سپاس مى‏گزاريد»

حال اگر به مهمترین دعای وارده در شب قدر بنگریم می بینیم که در آن هزار نام و صفت برای پروردگار بلندمرتبه بیان شده؛ و مبارک اینکه نام های از جنس قهّار بسیار اندک تر از نام هایی از جنس غفّار هستند و این در حالیست که حق تعالی حق مطلق است.
امّا ما انسان ها که جایزالخطا و به قولی «دایم الخطا» هستیم چگونه می توانیم در جایگاه جانشینی حضرت حق به قهر درآییم، از همین روی است که قضاوت تا این اندازه پیچیده و دشوار است.

 تفکری که خود را حق مطلق بداند ویرانگر است و باید از آن پرهیز شود.

التماس دعا

هرچند پارسال در مورد مشکل آب شهرمان نوشته بودم ولی رخداد دوباره این مشکل از سه روز پیش و قطعی آب 12ساعته در هر شبانه‌روز، دلیلی شد برای نوشتن این یادداشت.
ایران به روایت آمار اینجا 576سد  فعال، 130سد در حال اجرا و 521سد مطالعاتی دارد. آمار جالب توجهی است و برای کسی که از بیرون به چنین ارقامی بنگرد نشان از توسعه آبی کشور دارد. افسوس که همانند بیشتر جلوه‌های دیگر توسعه ایرانی آمار کمی است بیشتر تا کیفی. مختصری از آمارهای اثرگذار پیرامون سدسازی را در یادداشت آب، باد، خاک می‌توانید ببینید، و مشخصات سد خواسار در ادامه آورده شده:

هدف                    تامین آب کشاورزی و شرب
حوضه اصلی         مرکزی
حوضه فرعی         دریاچه نمک
نوع سد                خاکی با هسته رسی
طول تاج               ۷۷۰متر
ارتفاع از پی           ۴۰/۵۰متر
ارتفاع از بستر        ۳۵/۵۰متر
حجم بدنه سد        ۱/۱۰میلیون متر مکعب
حجم مفید             ۴میلیون متر مکعب

سدی که می‌باست حدود یک هزارم (0.00106) بزرگترین سد ایران، آبگیری داشته باشد ولی شنیده‌های بسیاری پیرامون امکان آبگیری واقعی این سد وجود دارد، رودخانه فصلی پشت این سد که از گلستانکوه جریان داشت سال‌هاست که خشک شده و چشمش به آسمان است تا کی از در آشتی بیاید و در یک سال بیش از 300میلیمتر ببارد.
امّا نکته‌ای دیگر وجود دارد که شبهه جدی در اماکن آبگیری این سد است؛ همشهریان من دیده و یا شنیده‌اند که تا حدود سی سال پیش آب از زمین‌های شهر دامنه بیرون می‌زده و داستان‌های فرو رفتن برخی دام‌ها درون مرداب‌های این زمینهای کشاورزی و شکار مرغابی در این زمین‌ها نیز به گوشمان خورده، امروز ولی برای رسیدن به آب در زمین‌های دامنه تا 120متر نیز چاه حفر شده! تهی شدن تدریجی منابع زیرزمینی آب می‌رود تا فاجعه زیست محیطی دیگری را نقش ببندد و خوانسار که منابع آبی آن در پایین دست دامنه واقع است و روزگاری از هر گوشه و کنارش چشمه‌ای می‌جوشید (که تا حدود 15سال پیش خود من این چشمه‌ها را به خاطر دارم) دارد به خشکسار مبدل می‌شود. مشکل با قطع 12ساعته آب شرب حل نمی‌شود و نخواهد شد، چاره‌ای دیگر باید ساخت!

در این حال و روزگار نافرخنده و به قول شاعر «در این سرای بی کَسی» تنها فرا رسیدن ماه مبارکی دیگر است که می‌تواند انگیزه نوشتن شود، رمضان را به رستاخیزی مکرّر برای مسلمانان تشبیه نموده‌اند، همانند رستاخیز گیاهان و طبیعت که هر سال در خزان رو به میرایی می‌گذارند و در بهار زندگی تازه را نفس می‌کشند. مسلمانی که در این ماه نفس می‌کشد و برای نفس‌هایش ثواب تسبیح را می‌نویسند و خواب او عبادت است، لاجرم از خاک دور شده و رو به افلاک می‌نهد، چه رسد به آنکه عبادت کند و اینگونه است که در پایان ماه هریک از ما به اندازه سعادت خویش زنده می‌شویم که یک سال در حال میرایی بوده‌ایم البته به قدّ شقاوت خود، و آنگاه که رمضان به پایان رسید باید دید با چه چیز افطار می‌کنیم.

یاد رمضان صنعتی اصفهان افتادم که تا سحر بیدار بودیم پای مجید گویه‌ها، 129خوابگاه3، محمد که هرچه در شب آخر ماه گفتمش که برای روز عید تدارک آن افطار را نبیند، اثر نکرد، سخنم حق نبود شاید یا نفس بی اثر شده بود، نمی‌دانم! ژتون‌هایی که بشیر برای تن ماهی‌ها می‌ساخت، خلق تنگ حسین هنگامی که از خواب بیدارش میکردی سحری بخورد و سیامک که چه اندازه متعجب شدم در سلف خوابگاه الغدیر دیدمش و از او پرسیدم مگر روزه می‌گیرد و امروز چه اندازه از این پرسش شرمسارم، سعید که صدای ربنای استاد را هر افطار به یادم می‌آورد، نوید امّا دلخوشی‌ام بود که ناخودآگاه دغدغه روشنفکری دینی داشت، هادی که می‌ترسیدیم نوبتش را برای گرفتن سحری خواب بماند. 100کیلو برنجی که شد شلّه زرد نذری ما و به چه وذاریاتی هزینه‌اش را تدارک دیدیم و با حاج آقا سلیمانی پختیمش. بگذرم، عمر است که می‌گذرد.

التماس دعا