پیش از اینکه به بحث وارد شوم تعریفی زیبا از فرهنگ را که شنیده‌ام بنویسم. « فرهنگ چیزی است که پس از خواندن بسیار و فراموش کردن همه چیزهایی که خوانده‌ایم در ته ذهن ما رسوب می‌کند». می‌بینید! اجرای این تعریف بسیار دشوار است. حال در جامعه ما که سرانه مطالعه در آن طبق آمارهای رسمی 2دقیقه در شبانه روز است و سرانه تیراژ کتاب و تیراژ روزنامه اینقدر اندک است، آیا به نظر شما این اندازه مطالعه رسوبی خواهد داشت که فرهنگ ما را بهبود بخشد؟
البته این را اضافه کنم که سال گذشته معاون فرهنگي وزير ارشاد سرانه مطالعه را 10دقیقه اعلام نمود و وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي آمارهای دو و سه دقیقه را مخدوش خواند، ولی در دولت نهم ادعایی مبنی بر بهبود اوضاع فرهنگی نشد و در حقیقت هم کار قابل توجهی انجام نشد. شوربختانه در جای گاه پیشین فرهنگی نیز باقی نماندیم و گامی به عقب برداشتیم. در رابطه با پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران زیاد شنیده‌اید؛ اخراجی‌های(2) را حوصله نکردم تا آخر ببینم که سینمای ارجمند دفاع مقدس را با چه شوخی‌های سخیفی به سینمایی عامه‌پسند مبدل نموده بود.
بنابراین بدیهی است که از دولت خود بهبود اوضاع فرهنگ را در همه اقشار جامعه بخواهیم؛ ولی آنچه من را از این بهبود ناامید می‌کند سیاستهای اشتباهی است که می‌بینم؛ نیک می‌دانید که فرهنگ، سیاست، اقتصاد و ... چرخه‌ای هستند به هم وابسته. حال بندهای زیر را بخوانید تا نتیجه‌گیری کنیم.
1) اگر در عالم خیال مردم اتیوپی را با مردم ژاپن عوض کنیم آنگاه ژاپن کشوری ویران و اتیوپی ملتی توسعه یافته خواهد شد، باور ندارید؟ ژاپن کشوری توسعه یافته با ذخیره ارزی بیش از 800میلیارد دلار است، هر یک از کشورهای جهان سوم که چنین ذخیره ارزی داشته باشند، مردمش به کار نخواهند پرداخت ولی یک نفر ژاپنی در نهایت سختکوشی بیش از 10ساعت در روز کار می‌کند و هر روز کشورش را آبادتر از دیروز می‌خواهد.
2) کشور ما منابع طبیعی سرشاری دارد، امٌا این منابع متعلق به آیندگان نیز هست و هر دولتی باید در حفظ این  منابع بکوشد.
3) یکی از دلایلی که درآمد حاصل از قمار را حرام خوانده‌اند این است که پولی است باد آورده و بدون زحمت.
هرچند پرداخت پول به اقشار محروم جامعه و روستاییان امری بسیار نیکو و پسندیده است ولی از آن مهمتر ایجاد اشتغال پایدار برای این قشر است. کار بزرگ دولتمردان محرومیت زدایی واقعی است و نه عادت دادن قشر محروم به اینکه در صف بایستند و برای دریافت اندکی پول شأن بالای خود را نادیده بگیرند. باور کنید هر زمان که سحرگاه مردان و زنان مسٌن را می‌بینم که در صف طولانی شیر یارانه‌ای ایستاده‌اند به قول نیما خواب در چشم ترم می‌شکند، آنهم در شهرستان ما و شهرهای کوچک اطراف که اینهمه دامدار وجود دارد.
بگذرم کهمن چندان در این زمینه‌ها صاحب نظر نیستم و:
 «مثنوی هفتاد من کاغذ شود»

و اما انتخابات
نمی خواستم یادداشت انتخاباتی بنویسم ولی مناظره امشب میان رئیس دولت نهم و سید موسوی نگذاشت. حدیث است از معصوم علیه السلام که تمام گناهان در یک صندوقچه است که این صندوق در بسته است، کلید این صندوق اما دروغ است، بیایید در این گفتگوهای انتخاباتی دروغ نگوییم و اخلاق اسلامی را پاس داریم. تحلیل این گفتگو بماند برای بعد ولی ناراحت شدم که در این مناظره صحبت هایی مانند آنچه رانندگان تاکسی می گویند شنیدم که آقازاده ها چه ثروتی اندوختند و ... و اگر این صحبت ها صحت داشته باشد دانستن آن و واکنشی نشان ندادن کار اشتباهی است و زیر سوال بردن قوه قضاییه که به هیچ وجه کار درستی نیست، آمیختن دوغ و دوشاب. راستی سید موسوی انسان نیکی است و ثابت کرده تعهدی به اطرافیانش ندارد، هرچند برخی از حامیان او افراد خوش نام و خوش سابقه نیستند. تا خداوند متعال چه خواهد.