در چهار سال گذشته بیش از 300نفر از اساتید قدیمی و بزرگ دانشگاه ها، بازنشسته شدند.
خبر به اندازه ای افسوس برانگیز است که تفسیر نیاز ندارد، لازم نیست که بگویم بازنشستگی برای برخی از مشاغل مفهوم ندارد که چرخ را نیازی به اخنراع دوباره نیست؛ آنچه موجب بازخوانی این خبر شد، دیدار دوست و هم دانشگاهی قدیمی، حسن بود. حسن دفاعیه کارشناسی ارشد کامپیوترش را به تازگی به پایان رسانده. کاش از حسن نپرسیده بودم چه می کند، نه! نمی شود از حقیقت گریخت. حسن استادِ دو سه دانشگاه آزاد و عیرانتفاعی و ... است. او می گفت یک بار تلفن های همراه همه شاگردانِ یک کلاسش را جمع کرده و ار آنها خواسته 1.25 را با 0.065 جمع ببندند، پس از 20 دقیقه هیچ یک از شاگردانش -دانشجویان ترم سوم کامپیوتر- نتوانسته اند حاصل را بگویند! پیش از این عباس هم گفته بود بیش از نیم ساعت به دانشجویان یکی از همین دانشگاه ها آموزش این را می داده که منفی در منفی، مثبت می شود، و من خیلی باور نکرده بودم. حسن چیزهای بسیار دیگری هم گفت که مرا بیشتر بر این باور استوار کرد که بیشتر مکانهایی که دانشگاه می خوانیمشان گاه دانش نیستند. پیشرها این تقدِ معروف، به دانشگاه های ایران وارد بود که ورود به آن بسیار دشوار است ولی خروج از آن آسان شده و علت این خروج آسان را «انواع سهمیه های قبولی می داستند که سطح کلاس ها را پایین می آورد و اعنراض استادان را در پی دارد». آن زمان هیچ کس وضعیت آشقته کنونی آمورش را متصور نبود و نمی دانست سیاستهای به نسبت ثابت وزارت آموزش عالی سابق به سیاستهای ضد علمی وزارت علوم امروز می رسد.
دانشگاهیان با سواد و توانای قدیم را که می بینم و با حودمان مقایسه می کتم، به خود می گویم: آینده چه خواهد شد؟

نمی دانم درست می پندارم که شهر ترانه کم کم دارد از عشاق خالی می شود یا نه؟ بگذریم. روز یکشنبه پیامکی رسید که بیژن ترقی هم از بزم طرب پر کشید و رفت و خیال من هم رفت به  ده سال پیش؛ کنسرت سال 78 استاد شجریان به سرپرستی فرهاد فخرالدینی با آهنگ هایی ساخته علی تجویدی و ترانه های بیژن ترقی که پوستر آن را روی درب اتاق401 خوابگاه الغدیر چسبانده بودم و نوید که هر روز از جلوی اتاق ما می گذشت و به استاد عرض ارادت می کرد (آخرین بار در کنسرت همنوا با بم استاد دیدمش، توی آن همه شلوغی و نتیجه گرفتم که دنیا چقدر کوچک است). در آن کنسرت بیژن ترقی به پشت میکروفن رفت و ترانه زیر را خواند که حدیث نفس خودش بود. با آرزوی شادی برای روح مرحوم ترقی که به راستی تذرو خوش سرودی بود که پس از 60سال ترانه سرایی پر کشید و رفت.

 
من تذروی خوش سرودم از دیار نغمه خوانی
رشته بند  گردن  من  این   سرود   آسمانی
بال   من   بگشا   و   از    بندم     رها    کن
پایم   از   این   رشته های   بسته   وا   کن
تا          فضای         آسمان        بی کرانه
پر   کنم      با        نغمه های        جاودانه
تا     فراز     کوه   و    صحرا،    دشت و دریا
پر کشم، پر کشم، تا  بی کران ها، پر کشم
تا     گریزم   از     نیاز   آب  و  دانه   آشیانه
پر کشم، پر کشم تا  بی نشان ها، پر کشم
پر کشم تا  بگذرم  از   رنج  و   از  درد  زمانه
بال و   پر  شویم سحز  در چشمه پاک ترانه