استاد دارد می خواند: «بهار دلکش رسید و دل به جا نباشد ...» من این نوا را می شنوم و نمی شنوم، اسب خیال سرکش شده و لگام گسسته. بیش از ده بهار است که با خواندن بهاریه های مجله فیلم به  استقبال بهار رفته ام و سرآمد هر بهاریه ای نگاشته پرویز دوایی است که همچنان از فراسوی مرزها کوچه های تهران قدیم را گز می کند. بهاریه ملاقلی پور به یاد می آید، چه اشکی می گرفت وقتی دیزالو می شد به نماهای واپسین فیلمش، میم مثل مادر. نگاشته های سروش صحت که از کارهای دیگرش خیلی دلنشین تر است. جواد طوسی از روزگار اوج سینما مولن روژ داستانی دیگر از آستین برون آورده ولی هنگامی که به یادم می آورد این سینما تخته شده با حسرت بهاریه اش را به آخر می رسانم و بسیاری دیگر.کمی که فکر می کنم می بینم رسم است، بهاریه را رنگ غم باشد که نوستالژی روزگاران شیرین سپری شده نهیبمان می زند، سالی دیگر گذشت و گامی دیگربه روز واقعه خود نزدیک شدیم ولی امسال هنوز بهاریه ای نخواندم. استاد همچنان دارد می خواند: «صبح دم بلبل بر درخت گل به خنده می گفت ...» دوباره یادها کار خود را می کنند و مرا پرتاب می کنند به روزهای پایانی چهار سال خوابگاه که با ممد آواز می خواندیم:
«هنگام سپیده دم خروس سحری، دانی که چرا همی کند نوحه گری، یعنی که نمودند بر آیینه صبح، کز عمر شبی گذشت و تو بی  خبری» و چه غریب است که نغمه های این بهاریه یاد یاران رفته را در دل زنده می کند. هرچند می دانیم ساعت ۱۵ و ۱۳دقیقه و ۳۹ثانیه فردا تفاوت چندانی با ساعت ۱۵ و ۱۳دقیقه و 40ثانیه ندارد و زندگی جریان بی وقفه و پر شتابش را دارد اما آنچه این دو لحظه پر هیاهو را از هم متفاوت می سازد خاطرات ما انسان هاست، گاهی به خود می گویم که آدمی به یادهایش زنده است. مابقی اش بماند برای بعد، مهم این بیت است: 
« بهارا زنده مانی، زندگی بخش   **** به فروردین ما فرخندگی بخش »

پینوشت: تصنیف بهار دلکش را از آلبوم عشق داند و آواز هنگام سپیده دم را از آلبوم رباعیات خیام، استاد محمدرضا شجریان بشنوید.

روز جمعه، پس از آنکه یادداشت زیر را نوشتم گذرم به یکی از محله‌های قدیمی شهر افتاد، در نهایت تعجب و تأسف دیدم که صدای دل‌خراش اره برقی می‌آید و تنه تنومند چند درخت سطح زمین را لمس کرده‌اند، چه می‌شود گفت؟ درست چند دقیقه بعد در میدان سرچشمه بنر تبلیغاتی گرامیداشت هفته درختکاری را دیدم و به خود گفتم چه زود «بساط عیشمان طیش شد» و هنوز کلام کهنه‌ای را با خود تکرار می‌کنم که «وای جنگل را بیابان می‌کنند». افسوس که مجالی نیست بیشتر نوشتن را. بخشی از جمله زیر را در ابتدای یکی از کتاب‌های گاج که امین برای کنکورش گرفته دیدم و چون می‌توانم و می‌توانیم در مصرف کاغذ صرفه‌جویی کنیم آن را آورده‌ام.
برای چاپ یک کتاب 200برگی در ابعاد A4 و در تیراژ 2000نسخه حدود یک تن کاغذ مورد نیاز است، برای چاپ چنین کتابی 17درخت تنومند که شاید هر کدام باید دست کم عمری 30ساله داشته باشند مورد نیاز خواهد بود، یعنی پانصد سال انتظار.

این هم یک پیوند فراموش شده از یادداشت پیش:
چگونگی تعیین عمر درختان به روش کربن سنجی

از کودکی روز درختکاری را بسیار دوست داشتم و هر سال تلاش داشتم تا نهالی را به خاک بسپارم، می‌گویند ایجاد هر سانتی‌متر مکعب از خاک 400سال زمان می‌برد و درخت در همپیوندای دو سویه با خاک هم از این گوهر گران‌بها نگاهبانی می‌کند و هم از آن تغذیه. روزی که درخت‌های باغچه جلوی خانه را می‌بریدند انگار که تمام یادگاران خوش مرا به تاراج می‌برند، ردیف صنوربرهایی که دیواری برای باغچه بودند چه معصومانه به نوبت روی زمین می‌افتادند، خودم را می‌دیدیم؛ کودکی که سطل آبی به اندازه خودش در دست دارد و درون گودال‌هایی که پدرش هنگام کاشت درختان کنده بود، آب می‌برد و چه اندازه آسوده شد آن سالی که پدرش آب جوی را با کانالی از خاک به پای درختان ‌آورد. یک نهال توت با امین کاشتیم که هرگاه از دست من به خشم می‌آمد، یکسره برگ‌هایش را از ساقه جدا می‌کرد زیرا که درخت منسوب به من بود، چه نهالی بود که زنده ماند و شد درختی تنومند و پربار و هرگاه با امین که میوه‌هایش را می‌چیدیم یاد آن روزها می‌کردیم. بگذرم که این درد را درمانی نیست و مرا مجالی برای کاشت درخت. یادم به خیر!