سال گذشته در همین روزها در یک سفر کاری بازدید دوباره‌ای پیش آمد از یزد، یک روز از این سفر به گردش و سیاحت گذشت، از نارین قلعه و یخچال میبد گرفته تا دیدار دوباره آتشکده زرتشتیان یزد و آتشی که 1500سال است رنگ خاموشی به خود ندیده، سررسید پارسال را ورق می‌زدم که به یادداشتهایی از این سفر رسیدم و  تجدید خاطرات سفر و کلاسی که با دکتر الستی داشتیم موجب نگاشتن این مطلب شد.

(تصوبر آتش آتشکده یزد- از دریچه دوربین مهندس شفیعی)

اسطوره را روایت «باورهای یک قوم در باب خود، جهان و خدا» خوانده‌اند که جهان‌بینی آغازین قوم را شکل می‌دهدو اینگونه اسطوره بر خلاف قصه و افسانه شان قدسی یافته و راست‌گونه می‌نماید؛ حال در باب آتش سه اسطوه معروف را با هم مرور کنیم.
در نزاع چندهزار ساله میان خدایان یونان، سرانجام «زئوس» است که بر همگنان چیره می‌شود و این کامیابی حاصل نشد مگر به یاری قدرت ویژه خدایی جوانسال، «پرومته» نام؛ و این قدرت ویژه همانا حیله‌گری بود، امیزه‌ای از ذکاوت و دغلکاری. زئوس اما سرمست از پیروزی به جهت آنکه مردمام همواره نیازمندش باشند، آتش و گندم را از آنان می‌رباید و پرومته با دیدن بیچارگی و سرمازدگی مردم در پی چاره جویی برمی‌آید؛ همچون گردشگری بی هدف به آسامان رفته و بذری از آتش را درون شاخه‌ای از گیاه رازیانه (fenouil) که بر خلاف دیگر رستنی‌ها درونی خشک و بیرونی تر دارد می‌نهد و به زمین فرود آمده، آتش به مردم ارزانی می‌دارد.
اما این آتش نو، دیگر آسمانی و قدسی نیست که جاودانه باشد و کاستی ناپذیر بلکه زاده یک بذر است و و میرا، پس باید همواره مراقبش بود حفاظتش نمود تا خاموش نشود. این آتش حاصل عقل و هوش پرومته است و بنابراین وجه تمایز انسان است و حیوان. پرومته شورشگر اما میان آسمان و زمین آویخته می‌شود تا مجازات تجاوز به حریم خدایان را ببیند و ... این اسطوره اما فراتر از همه برداشت‌هایی که می‌توان از آن داشت به میراث گذاشتن روحیه شورش و عصیان در میان اروپاییان را در پی داشت.
در روایتهای ایرانی‌ها چنین آمده که جمشید از سر مردم‌دوستی و خیراندیشی و برای رهایی مردم از سرمای زمستان و غلبه بر تاریکی، شعله آتشی را به ارمغان آورد و به مردمان داد، فردای چنین روزی را نوروز نامیدند و هر سال جشن گرفتند.
اما اسطوره موثق‌تر، کشف آتش را به هوشنگ پیشدادی (به معنی کسی که خانه‌های خوب می‌سازد) نسبت می‌دهد که آنرا در ابیاتی از شاهنامه خوانده‌ایم: (هرچند اساتید ادبیات این شعر را از اشعار الحاقی به شاهنامه می‌دانند)
برآمد به سنگِ گران، سنگِ خرد   ***   همان و همین سنگ بشکست گرد
فروغی پدید آمد از هر دو   سنگ  ***   دل  سنگ  گشت  از   فروغ   آزرنگ
جهاندار    پیش    جهان    آفرین   ***   نیایش  همی‌کرد  و  برخواند  آفرین
که او را فروغی چنین  هدیه داد   ***   همین    آتش    آنگاه    قبله   نهاد
 بنا بر چنین اساطیری است که آتش در دین زرتشتیان آیینی مقدس شده و برای نمونه آتش آتشکده یزد 1500 سال پیش از فارس به شهرهای مختلفی رفته و روشن نگاه داشته می‌شود تا حدود 100 سال قبل که به یزد آورده شده و هر روز صبح با تکه‌ای چوب زردآلو یا درختهای دیگر این آتش حفظ می‌شود تا نگاهبان فرّه ایزدی و رمز پیروزی روشنایی بر تاریکی باشد که به قول موبد فیلم یزدگرد سوم: «تاریده باد تیرگی تاریک‌گون تاریکی از تاریکخانه تن»

اسطوه ایرانی، نشر مرکز
 نور و آتش، آتشکده در آیین زرتشت، دکتر جهانگیر اورشیدی، نشر مرکز 79

سالروز شهادت حضرت امام جعفر صادق(ع) را به پیروان مکتب ایشان تسلیت می‌گویم.
به یاد دارم سال 83 که به عمره مشرف شده بودم یک بار در سخرانی پس از نماز عصر در مسجد الحرام شنیدم که مفتی وهابی حدیث از امام صادق(ع) نقل می‌کرد؛ و این نشانگر مقام علمی ماورایی آن حضرت است که فرقه منحرف و ضد شیعه وهابی از رئیس مکتب شیعه حدیث می‌خوانند. بگذرم که در صلاحیت من نیست که از مقام علمی ایشان صحبت کنم ولی باید تلاش کنیم که از این چشمه های جوشان بهره بیشتری بگیریم.

در ماه گذشته به علت مشغله فراوان زیاد به اینجا نیامدم و به وبلاگ‌های دوستان نیز سر نزدم که عذرخواهی می‌کنم، باشد که بیشتر به این خانه مجازی بیایم.