اتوبوس ایران پیما بود و آن‌ها ردیف جلوی ما نشسته بودند، حسن ترم نهم مکانیک می‌خواند و فرهاد برق و ما به قول خودشان صفری (=تازه‌وارد) بودیم. اتوبوس راهی اصفهان بود تا با یکدیگر به دانشگاه برویم. در راه کودک درونمان بازی‌اش گرفت، با تکه‌های کاغذ، قایق و موشک و نمکدان ساختیم و به سال بالایی‌ها! هدیه دادیم و چه اشتباهی کردیم، مفصل پند شنیدیم که دیگر بزرگ شده‌اید و این کارهای کودکانه چیست، فرهاد می‌گفت شاهکارهایتان را به عنوان مدرک نگاه می‌دارم تا بعد که بزرگ! شدید برایتان بفرستم.