در وبلاگ پیشینم گاه از برخی پوسترها استفاده می‌کردم که مورد توجه برخی قرار می‌گرفت، منبع این پوسترها سایت http://print-a-poster.com بود که بخش‌های انگیزشی^۱ و آموزشی^۲ آن تعداد بسیاری پوستر دارد و علاوه بر قابلیت استفاده در وبلاگها برای بخشهای روابط عمومی و منابع انسانی سازمانها مفید خواهد بود.

۱- Motivational
۲- Educational

در خبرهای دیروز آمده بود رئیس محترم سازمان گردشگری و میراث فرهنگی گفته از اینکه برخی کشورهای همسایه شخصیت‌های فراهنگی ایران چون مولانا را به سود خود مصادره می‌کنند ترسی نداریم؛ مولانا حتی یک بیت شعر غیر فارسی نسروده و خوشحال هستیم که قلمرو ایران فرهنگی بسیار وسیع‌تر از ایران سیاسی است.
این سخن را پیشتر از دکتر ميرجلال الدين کزازي –استاد سابق دانشگاه تهران-  شنیده بودیم (روزنامه اعتماد مورخ شنبه، 26 خرداد 1386؛ شماره 1418)  ولی استاد بر تلاش روزافزون ما جهت شناساندن جلال‌الدین محمد بلخی به دنیا تاکید نموده بود که ترکیه دارد مولوی را رومی ثبت می‌کند. سال میلادی گذشته را یونسکو با پیشنهاد ترکیه سال مولانا نام نهاد و به بسیاری از شخصیت‌های مشهور دنیا مثنوی هدیه نمود. سالهاست ترکیه فیلم‌ها و سریال‌هایی را  در این راستا ساخته و می‌سازد که از آن جمله اند:
Mevlana - 1973- Director: Atif Yilmaz - Turkey: 80 min 
Rumi: Poet of the Heart - 1998 - Director: Haydn Reiss – USA: 58min
در هر حال ایران فرهنگی را گواه بسیار است، فارغ از حدود 120 ملیون نفری که به پارسی سخن می‌گویند، زبان‌های اقوام اطراف سرزمین پارس مانند اردو، هندی، پنجابی، ترکی و ... سرشار از واژه‌های فارسی است و از آن مهم‌تر گستره‌ای بسیار وسیع‌تر از فلات ایران دارای ویژگی‌های فرهنگ و تمدن پارس هستند، زبان رسمی دربار عثمانی فارسی بوده، سرود ملی پاکستان «قومی ترانه» به فارسی سروده شده و بسیاری دیگر که بهتر از من در خاطر دارید. با اینهمه کمی تیزبینی کافی است تا ایران فرهنگی را نه در خانه امن که میان بیابان ویران احساس نماییم.
بدون شک چندهزار سال تاریخ و چندصد سال شکوفایی تمدن اسلامی-ایرانی را نمی‌توان به سادگی به نام دیگری ثبت کرد امّا قدرت رسانه در دنیای ما بدون مرز است و لحظه‌ای درنگ مجاز نه؛ جایی خوانده بودم پس از انقلاب بخش تاریخ ایران باستان را از کتاب‌های درسی غرب حذف کرده‌اند، پس عجیب نخواهد بود نسل آینده افتخارات ما را به نام دیگر اقوام بشناسد که آن قوم‌ها چمبره فرهنگ خود را تهی و سبک می‌بینند و ما نه از سنگینی فرهنگمان که از کاهلی خود از کاسته شدن آن دردی احساس نمی‌کنیم. به قول مولانا:
پارسی گو، گرچه تازی خوشتر است
عشق  را  خود  صد  زبان دیگر  است

پینوشت۱: در سایت BBC خوانده بودم مولانا در آمریکا محبوبترین شاعر مردمی شناخته شده (most popular poet in America) ولی مولانای رومی!

پینوشت۲: امینه اردوغان، همسر نخست وزیر ترکیه کتابی از مولانا را به لورا بوش هدیه می‌دهد:

در ادامه  نوشته آقای رفعتی  پیرامون نسخه تجویزی یکسره باطل یک چپ زده برای ایران که به بهانه اعتراض ایرانی‌ها به جعل نام خلیج همیشه پارس اصرار بر پاک شدن مرزهای ایران کرده بود، من هم دو نکته را می‌نویسم.
1- قدیمی‌ها می‌گویند « برای کسی بمیر که برایت تب می‌کند»، روانشناس‌ها نیز بر مبنای پژوهش‌های گسترده و اندیشه بسیار میل خودخواهی و جاه‌طلبی را در انسان اصیل‌ترین میل یافتند و با چشم‌پوشی از یک استثناء به نام عشق گفته‌اند دگرخواهی در انسان مصداق ندارد. با تشکیل اجتماع میام آدمیان تعارض میان آنها بیشتر خود را نشان داد که دیگر دو گروه از ما در برابر یکدیگر بودند و رفع تعارض دشوار. بدیهی است تفکر غالب دوران ما -دنیای پس از صنعتی شدن- هر چه داشته باشد به یقین دلسوزانه و دگرخواهانه ندارد.
با توجه به این مقدمه روشن است هیچ کشور بیگانه‌ای آبادی ایران را به جز از برای نفع خود نمی‌خواهد و اگر کلی بخواهیم بگوییم، استعمارگری کشورهای توسعه یافته را پایانی در پیش نخواهد بود. گمان کنم با چنین گزاره‌ای هر ایرانی میهن دوستی همداستان است؛ اما چرا برخی از روشنفکران ما با رسانه‌های بیگانه به گفتگو می‌نشینند؟ پاسخ‌های بسیاری می‌توان به این پرسش داد، دست کم به تعداد این روشنفکران جواب وجود دارد. شاید چون مجالی که در ایران برای بیان حرف‌هایشان بوده را کافی ندیده‌اند و می‌خواستند از خط‌‌های قرمز‌ جامعه عبور کنند. من باور دارم می‌توان روشنفکر و اصلاح طلب بود و با هیچ رسانه بیگانه‌ای سخن نگفت.
2- هرچند به قول بنیانگذار جمهوری اسلامی دیگر باید «اندیشه‌های کمونیستی را در موزه‌ها تاریخ سیاسی جستجو کرد»، اما دریغ! هنوز اندکی از دانشجویان و جوان‌های ایرانی با وجود سپری شده دوره اینگونه مکاتب مادی سوسیالیستی، جذب این نظریه‌ها شده و سر در گرو مارکس و پیروانش می‌گذارند، راه حل چنین مشکلی را به یاد دارم شهید مطهری در کتاب انقلاب اسلامی ارائه کرده؛ استاد باور داشت چون ذات همه آدمیان در پی یافتن حقیقت است و کمال‌گرا؛ اگر به مارکسیست‌ها کرسی درسی در دانشگاه داده شود و دریچه بحث با آن‌ها گشوده باشد، بی تردید به باطل بودن افکارشان پی برده و در مارکسیسم چیزی نخواهد یافت. البته یادآوری کنم «آنکه در خواب است می‌توان بیدار کرد، خوابزده را اماّ نه!»

یار مهربان، دانا،خوش بیان و البته بی زبان را از کلاس دوم ابتدایی با کلام عباس یمنی شریف به خاطر سپردیم، پاسخ سوال آموزگار را کتاب می‌خواندیم، هنگامی که می‌پرسید بهترین دوست کیست؟
آری از دستاوردهای تمدن انسانی است که به مکتوبات چنین ارزشی می‌دهدو مگر نه اینکه معجزه آخرین پیامبر الهی یک کتاب است. بنابراین سخن گزافی نیست اگر بگوییم مهمترین نمایشگاه ایران نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران است. مرثیه آمار کتابخوانی در کشور را خوب می‌دانیم و اطمینان داریم نمایشگاه نقش مهمی در کاهش ابعاد تراژیک این وضعیت دارد.
امسال برای دومین بار مصلّی تهران محل برگزاری نمایشگاه کتاب در غیاب مطبوعات بود. عدّه‌ای مصلّی را به دلیل تجمع کل ناشران در یک سالن به نام شبستان، ترجیح می‌دهند و برخی مکان سابق را؛ جدا از قضاوت‌های مختلف بازدیدکنندگان و ناشران به نظرم مهم قابل اعتماد بودن رویه برگزاری نمایشگاه است. برای نمونه یکی از آشنایانم که ناشر است در مورد نمایشگاه کتاب فرانکفورت می‌گفت: «چند سال است محل برپا شدن غرفه ما ثابت است، دعوتنامه، گذرنامه، روادید، هتل و هر چیز دیگری چنان از پیش هماهنگ شده که رفتن به نمایشگاه آلمان آسان‌تر از شرکت در نمایشگاه تهران است.»
این را مقایسه کنید با ایران، تصمیم گیری بیشتر بدون نظر به اصول و قانون با سلیقه شخصی مدیران است. تعجب نباید کرد اگر با انتخاب رئیس جمهور دیگر، در سال 89 نمایشگاه در مکان دیگری برپا شود و هزار ویک رویدادهای غیر قابل پیش بینی را شاهد باشیم.

به امید روزی که فرایندهای اداره ایران عزیز نه تا این اندازه وابسته به افراد که نظام‌مند و متکی به قانون باشد.

فیلم برای من از بهترین اقتباس‌های سینمایی بود و بویژه آنکه با وجود نمایش تنگ‌دستی کارگران برای آن‌ها شخصیت ویژه قایل شده بود و از آن آثار سینمایی است که همه باید ببینند، بخصوص کارگر‌ها که امروز روز جهانی آن‌هاست.

محیط زیست نه میراثی از پیشینیان که امانتی متعلق به آیندگان است در دست ما
شاید شما نیز مانند من این جمله را بسیار شنیده باشید، ولی نه آنچنان که شایسته است با طبیعت رفتار نموده باشید. شب گذشته در برنامه گردش بود که هر شب از شبکه چهار سیما بر روی آنتن می‌رود، محمدعلی اینانلو –مجری برنامه- با رياست سازمان حفاظت محیط زیست گفتگو می‌کرد. در چند دقیقه‌ای که به صحبت‌های دكتر فاطمه واعظ جوادي گوش دادم به این نتیجه رسیدم که سازمان بر خلاف بیشتر نهادهای مشابه خود در سایر کشورها، درآمدی ندارد و بودجه خود را از دولت می‌گیرد و در نتیجه با وجود افزایش روزافزون مناطق حفاظت شده، کنترل‌های این مناطق بیشتر نمی‌شود و تصمیم بر کنترل هوایی این مناطق است، که می‌توان «حدیث مفصل خواند از این مجمل».
در یک دیدگاه کلی آنچه که جذب گردشگر می‌کند در یکی از دسته‌های زیر می‌گنجد:
1- منابع طبیعی شامل منظره‌های طبیعی مانند آبشار نیاگارا و شرایط ویژه آب و هوایی چون آفتاب داغ ساحل شنی یا هوای تازه کوهستان
2- رویدادهای ویژه مثل مسابقات المپیک، جام جهانی، خورشیدگرفتگی
3- مکانهای تاریخی و باستانی مانند بیشتر شهرهای ایران که تاریخی‌ چند هزار ساله دارند
4- جاذبه‌های فرهنگی چون صنایع دستی، زبان‌های ویژه، غذاهای سنتی و آثار هنری
بنا به گواه آمار سازمان جهانی گردشگری (World Tourism Organization) جایگاه ایران از لحاظ داشتن جاذبه‌های فوق، میان 10 کشور نخست دنیاست ولی رتبه 91ام جذب گردشگر و جایگاه 96ام کسب درآمد را دارد و اینگونه که با منابع طبیعی رفتار می‌کنیم، جایگاه بهتری در این رده‌بندی نخواهیم یافت. وضعیت میراث فرهنگی اما کمی بهتر است که مردم درموردش آگاهی بیشتری دارند و در نتیجه انتظار نگهداشت افزون‌تر و سازمان آن درآمد دارد ...

چند روز پیش در پی داغ شدن موضوع تحریف تاریخ به اصرار برخی از اعراب ... هنگام مشاهده نام خلیج فارس در برنامه Google Earth تصویر دو جزیره به شکل نخل را دیدم. شنیده بودم جزیره‌هایی مصنوعی در ساحل دوبی در حال شکل گرفتن هستند اما ابعاد آنها را به این اندازه متصور نبودم؛ و کمی وبگردی کافی بود تا با آنچه برخی از سایت‌ها به عجایب هفتگانه افزوده‌انداش آشنا شوم:

- جزیره جهان (The World archipelago): متشکل از 300 جزیره که توسط یک موج شکن بیضوی با وسعت 36 کیلومتر مربع احاطه شده، تخمین زده‌اند تکمیل این مجموعه جزیره‌ها هزینه‌ای بیش از 14 میلیارد دلار دارد و بهای هر یک از جزایر آن از 15 تا 50 میلیون دلار است (از قرار حدود 1100 دلار برای هر متر مربع از جزایر!)

-  جزیره نخلی جمیرا (Palm Jumeirah): مساحت 5 در 5 کیلومتر این جزیره شامل 17 شاخه عظیم درخت خرماست که شامل 2000 ویلا و 40 هتل خواهد بود و 500هزار نفر را در خود جای می‌دهد و تا پایان سال جاری میلادی تکمیل خواهد شد و  از ایستگاه فضایی بین‌المللی می توان آن را دید.

-  جزیره نخل دیرا (Palm Deira): مساحتی بیش از 80 کیلومتر مربع خواهد داشت و تا 2015 به تکمیل خواهد شد.

- جزیره جبل علی(Palm Jebel Ali): از سطح 28 کیلومتر مربعی این جزیره تا 2012  بهره‌برداری خواهد شد.

می دانم بیش از اندازه تبلیغاتی شد، ولی به یاد دارم روزگاری می‌گفتیم نفت اعراب که تمام شود دیگر هیچ راه درآمدی نخواهند داشت و باز خواهیم گشت به دوران:
 «عرب در بیابان ملخ می‌خورد *** سگ اصفهان آب یخ می‌خورد»
پی‌آمدهای مخرّب زیست محیطی ساخت این جزایر مصنوعی و اثرات آن در مرگ مرجان‌ها را در اینجا بخوانید.
جالب است بدانید نوشته‌اند 6% از تولید ناخاص داخلی دوبی از نفت است و مابقی از تجارت و گردشگری؛ که در دومی ایران چه جایگاهی دارد و چه توانایی‌هایی بهتر از من می‌دانید. و از همه جالبتر اینکه واژه دوبی از اسم نوعی ملخ به نام دبا اقتباس شده!

پی نوشت: نظر به نشت نفت در آب زاینده رود سگ اصفهان ایضاْ نفت یخ هم میل می کند.