امروز اماّ مساله جدیدی رخ نداده که نرم‌افزار Google Earth  مدتهاست که هر دو نام خلیج فارس و خلیج عربی را در کنار یکدیگر می‌آورد و تصویری از نقشه این نرم‌افزار را در اینجا آورده‌ام، سایت sos که این شکواییه را تنظیم کرده متعلق است به شبکه اعتماد، یک شبکه ماهواره‌ای دست چندم ضد انقلاب که نمی‌دانم هدفش از قرار دادن این اعتراض چیست، ولی اطمینان دارم مردم ایران هرگز علاقه‌ای به این مثلاً شبکه‌ها ندارند و نخواهند داشت و این حدود 400 هزار امضاء جمع‌آوری شده تا امروز در زیر این شکواییه تنها برای خلیج همیشه فارس است و نه هیچ چیز دیگری.

تاریخچه معادل سازی برای واژه‌های فرنگی در ایران بدین صورت بوده (بنا بر دو مقاله از مجله نامه فرهنگستان):

- انجمن‌های ادبی عهد قاجار برای نخستین بار برای برخی از واژه‌های فرنگی معادل‌سازی نمودند.

- تشکیل برخی انجمن‌های کارشناسی در رسته‌های مختلف علمی، بوسیله وزارت معارف آنزمان در دهه 1300. آکادمی طّبی از جمله آن انجمن‌ها بود که واژه فرهنگستان را به جای آکادمی برگزید.

- تاسیس فرهنگستان ایران در 29 اردیبهشت 1314 و عضویت بزرگانی چون ملک‌الشعرا بهار، محمود حسابی، علامه دهخدا، غلامرضا رشيد ياسمی، بديع‌الزّمان فروزانفر، ابوالحسن فروغی‌، محمّدعلی فروغی، سعيد نفيسی و محمّدعلی جمال‌زاده‌. این فرهنگستان با تدوین و انتشار اصول معادل‌یابی خدمت سترگی به زبان فارسی کرد و در زدودن تعصب عرب‌زدایی نقش مهمی داشت، با تصویب و رواج بیش از 2000 واژه در سال 1333 رسماً تعطیل شد.

- تأسیس فرهنگستان زبان ايران در 5 مرداد 1347 در پی هجوم واژه‌های فرنگی و فراگیر شدن آنها توسط وزارت فرهنگ و ادامه کار آن تا مدت کوتاهی پس از انقلاب اسلامی. در این دوره در کار انتخاب واژه افراط شد و با ناکامی‌هایی در این زمینه مواجه شد.

- ادغام 11 مرکز تحقیقاتی و از جمله فرهنگستان زبان ایران و شروع به کار پژوهشگاه علوم ‌انسانی و مطالعات فرهنگی و شروع دور جدید فعالیتهای فرهنگستان

این تاریخچه را نوشتم تا یک بیت زیبا را نقل کنم؛ در واکنش به انبوه واژگان مصوب فرهنگستان زبان ایران (دوره 1347 تا حدود 1357) در مجله بخارا یادداشتی از آن زمان‌ها چاپ شده بود و در پایان آن این بیت:

شد کلوب و کافه و جایی و قبرستان کنون

باشگاه و داشگاه و شاشگاه و لاشگاه

این بحث را ادامه خواهم داد ...

بازگشت دوباره به وبلاگستان شگفتی آور بود؛ انبوه وبلاگ‌های در رابطه با خوانسار مرا شاد نمود و امیدوار. سیاهه‌ای از سایت‌ها (یا همان دامنه‌ها) و وبلاگ‌ها (یا همان تارنگارها) که رابطه‌ای با خوانسار داشتند را امروز آماده ساختم و آن را در صفحه‌ای جدید در این وبلاگ نهادم تا مرجعی باشد جهت استفاده همشهریان خوب. خوشنود خواهم شد و سپاسگذار اگر در تکمیل و به‌روزآوری مستمر این سیاهه کمک کنید.

گریزی نیست از ابراز خویشتن که آدمی بدون بیان خود پوچ می‌نماید و بی فایده؛ معدودند در تاریخ بشر آن‌هایی که خود را پنهان نمودند و ابراز ننمودند و هیچ سهمی از دنیا (ایضاً آخرت) نخواستند.

کافکا نویسنده آلمانی زبان اهل چک را نمونه می‌آورم که داستان‌هایش بر تاریخ ادبیات جهان تاثیر گذاردند، اما تا هنگام فرا رسیدن مرگش آن‌ها را همواره مخفی می‌کرد تا یک کارمند اداره بیمه باقی بماند و به کافکای مشهور، قدرتمند و ثروتمند تبدیل نشود، اماّ شاید نمی‌دانست روان‌شناسان امروزی بر مبنای نوشته‌اش با مضمون «نامه به پدر» او را افسرده و روانی قلمداد خواهند کرد.

بگذریم، در حال فکر کردن به این بودم که این یک ملیون وبلاگ فارسی فقط در Blogfa از چه روی و چرا ایجاد شده‌اند که به پاسخ بالا رسیدم و به پیروی از جمله کوژیتو آقای رنه دکارت:

«من می‌نویسم پس هستم»

بهار در کلام شاعران و ادیبان جدا از زیبایی مسحور کننده‌اش، از دیرباز بیش هر چیز به نیروی فرازمینی و حیاتبخشَش شناخته شده؛ امّا بیشتر ما دست چپاولگر خزان را دیده‌ایم که یک شبه از آستین بیرون آمده و لباس یکسره زرد بر قامت درختان تا دیرزو زنده و شاداب می‌پوشاند. نمی‌خواهم به شصت شبانه روزی فکر کنم که بهار نیرومند باید از قدرتش بهره گیرد تا یک شبه زحمتش بر باد رود! که طبیعت اینگونه آفریده شده.

ساختمان برج‌های تجارت جهانی در نیویورک را با وجود اینهمه پیشرفت تکنولوژیکی و نیروی کار، را مگر در زمانی کوتاه‌تر از چند سال ساختند؛ پس چرا می‌توان ظرف چند ثانیه آنرا را به ویرانه‌ای مبدل ساخت.

خلاصه کلام، هرچند ساختن همیشه و همیشه دشوار و زمان‌بر است و ویرانی سریع و آسان‌تر؛ ولی گاه پیش می‌آید که انهدام چیزی می‌شود منشاء خیر و شکل‌گیری دوباره و بهتر آن چیز. دعا می‌کنم با این وبنوشت بهتر و مفیدتر از وبلاگهای قبلی بازگشته باشم.